Czym kierować się przy wyborze systemu?

Inwestycja w system pracujący w standardzie WiMAX jest niewątpliwie strategiczną dla operatora, niezależnie od jego wielkości. Dlatego też warto zastanowić się, czym warto kierować się przy wyborze systemu.

Przy projektowaniu obecnie oferowanych systemów pracujących w standardzie WiMAX na pasma licencjonowane, przyjęto następujący model:

• Stosunkowo kosztowna stacja bazowa, w zamian oferująca duże możliwości i wysoką niezawodność,
• Tanie (docelowo 50-100$) urządzenia abonenckie firm trzecich.

Podstawową zaletą WiMAX jest możliwość współpracy stacji bazowej ze stacjami abonenckimi różnych producentów. Z tego też powodu, to wybór stacji bazowej ma najistotniejsze znaczenie. To jakość i możliwości stacji bazowej będzie decydowała o możliwościach całego systemu, natomiast cena i możliwości urządzeń abonenckich oferowanych przez producenta stacji bazowej mają znaczenie drugorzędne, gdyż te będą mogły być dobierane w zależności od aktualnych potrzeb.
Przykładowo, klienci biznesowi będą obsługiwani przez droższe stacje abonenckie oferujące duże możliwości, natomiast klienci prywatni będą obsługiwani przy pomocy tanich kart sieciowych, bardzo podobnych to obecnie stosowanych kart Wi-Fi – a wszyscy będą podłączeni do jednej stacji bazowej.
Właściwie dopiero z chwilą pojawienia się tanich urządzeń abonenckich, produkowanych na masową skalę przez firmy trzecie, WiMAX pokaże pełnię swoich możliwości. Opierając się na zapowiedziach producentów, pojawienia się pierwszych urządzeń tego typu można oczekiwać już w drugiej połowie przyszłego roku.

Kryteriami, które uważamy za najistotniejsze przy podejmowaniu decyzji o wyborze stacji bazowej, są:

• Niezawodność i stabilność
• Możliwość rozbudowy o kolejne sektory i nowe rodzaje usług
• Elastyczność konfiguracji (np. możliwość zmiany szerokości kanału lub trybu pracy)
• Czy zwiększenie ilości abonentów w sektorze wiąże się z dodatkowymi kosztami (licencje na użytkowników), co jest dużym problemem gdy sieć ma obsługiwać usługi VoIP na szerszą skalę

Pierwsze kryterium dość trudno zmierzyć, ale dobrym wskaźnikiem w tym wypadku jest pozycja i doświadczenie producenta na rynku telekomunikacyjnym, na którym jakość i niezawodność jest kryterium podstawowym. Wydaje się to oczywiste, lecz dobry marketing potrafi czynić cuda, i zapewne wielu inwestorów skusi się na ofertę producentów, którzy dotychczas ograniczali się do tanich urządzeń dla sieci "wireless lan", które z urządzeniami telekomunikacyjnymi z prawdziwego zdarzenia nie mają wiele wspólnego.

Możliwość rozbudowy o kolejne sektory w ramach jednej stacji bazowej jest dość istotną sprawą. Wiodące systemy mają budowę modułową, w której w jednej kasecie z zasilaniem montuje się kolejne karty sektorowe. Dzięki takiemu rozwiązaniu koszt rozbudowy o kolejny sektor jest niższy niż przy budowie kompaktowej, w której każdy sektor jest autonomicznym urządzeniem wraz z zasilaniem. Budowa modułowa umożliwia również zastosowanie protekcji i innych specjalnych funkcji, trudnych do zrealizowania w konstrukcji kompaktowej.

Przez elastyczność konfiguracji należy rozumieć możliwość dostosowania parametrów urządzenia do aktualnych wymagać. Jednym z istotnych parametrów jest możliwość programowej zmiany szerokości kanału radiowego (np. z 3.5MHz na 7MHz), lub też trybu pracy z HFDD na FDD. „Sztywna” konfiguracja utrudnia zmianę lokalizacji stacji bazowej oraz podwyższa koszty, gdyż posiadając stacje bazowe pracujące w różnych konfiguracjach, trzeba dla każdej konfiguracji zakupić inny zestaw części zapasowych.

Ostatnie kryterium jest również dość istotne, gdyż wpływa na koszt inwestycji. Uzależnienie kosztów stacji bazowej od ilości obsługiwanych stacji abonenckich jest korzystne przy mniejszej ilości abonentów, i przy wysokim współczynniku jednoczesności. Na przykład, gdy w zasięgu sektora znajduje się 50 abonentów, a średnio w danym momencie z usługi korzysta 47 abonentów.
Gdy współczynnik jednoczesności jest niski, wtedy uzależnienie kosztów sektora od ilości użytkowników jest mało korzystne. W przypadku gdy klienci sporadycznie korzystają z połączenia (np. przy usługach VoIP), w zasięgu sektora może znajdować się 2000 abonentów, z czego jednocześnie z usługi korzysta sześćdziesięciu, bo tylu akurat postanowiło w tym momencie zatelefonować.